حضور | شعری در کتاب «پژواک سکوت» از فرشته ساری

بی‌حضورت

             تاب حضورم نیست

تصویر تو اکنون

             دیوار را می‌آشوبد.

                  ـ بدایت تاریخ از تو بوده است؛

                                       بی‌حضور تو

چگونه سرانجام نگیرد؟ ـ

 

دردا!

      گذر سیاره‌یی رخشان

      دیگر شب‌ها را

                          از آن دست نمی‌نماید

                          که دیگرانه شب‌ها‌ بود.