قرمزتر از سفید | شعری در کتاب «قرمزتر از سفید» از کیومرث منشی‌زاده

عشق وحشی‌ست

و وحشی‌تر از آن

            عشق است

 

ما دو خط بودیم

              همیشه موازی

               همیشه موازی

در حالی که نمی‌دانستیم

                 خط دایره‌یی‌ست

به شعاع بی‌نهایت

 

من در کنار تنهایی

تنهایی

          در کنار تو

من به تو

           از رطوبت به شن

نزدیک‌تر

انگشتان تو

           نت‌های موسیقی را

                   پرواز می‌دهد

و ساق پای تو

          مفهوم الکل است

                           (C ۲

                            H ۵

                              O

                              H)

 

ای که بلوغ آفریقا را در پستان‌هایت ارمغان می‌کنی

امشب چشمانت را به من بده

                          تا با شعله‌ی آنان

سیگاری روشن کنم

امشب چشمانت را به من بده

امشب چشمان آسمانیت را به من بده

چرا که

         انتظار باران

باران را

          به تأخیر میندازد