عشق غمگینترین بهانه زیستن است
و شعر، آری شعر
پریدن در تاریکی
در طول یک ادامهی نامعلوم
(در لحظهیی که
همیشه دیر بوده است)
اگر شعر را
بهانه
زیستن نیست
پس چگونه آدمی
بدین چربدستی خطر میکند
تا که با کس و ناکس
دست و پنجه
نرم کند